گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه خاتم، تهران، ایران ، a.khodabakhshid@khatam.ac.ir
چکیده: (7 مشاهده)
چکیده
زمینه و اهداف: در مطالعات متعدد همدلی عاطفی و تابآوری، دو سازه روانشناختی کلیدی، متغیرهای همبسته شناخته شدهاند. مبنای نظری این ارتباط بر پایه پژوهشهایی استوار است که مدلهای مفهومی برای تبیین سازوکارهای روانشناختی در روابط زناشویی ارائه کردهاند. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی و مدلسازی ساختاری روابط بین متغیرهای روانشناختی مؤثر بر طلاق عاطفی در خانوادههای نظامی بود. در این راستا، نقش تابآوری، همدلی عاطفی و انعطافپذیری شناختی با تأکید بر نقش واسطهای تنظیم هیجان ارزیابی شد.
روش بررسی: پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان و مردان نظامی در معرض طلاق عاطفی بود. با همکاری کلینیک وابسته به سازمان نظام روانشناسی و مشاوره ایران، نمونهای به حجم ۳۰۰ نفر انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن، پرسشنامه همدلی عاطفی ژولیف و فارینگتون، مقیاس انعطافپذیری شناختی دنیس و وندروال، پرسشنامه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان گرنفسکی و همکاران و پرسشنامه تابآوری کانر و دیویدسون بود. تحلیل دادهها با استفاده از آمار توصیفی و مدلسازی معادلات ساختاری انجام شد.
یافتهها: ضریب تعیین (R&sup۲;) برای طلاق عاطفی ۰.۶۳۶ و برای تنظیم هیجان ۰.۴۱۶ بهدست آمد. بر اساس معیارهای پیشنهادی (ضعیف=۰.۱۹، متوسط=۰.۳۳ و قوی=۰.۶۷)، اثر بر طلاق عاطفی در سطح نسبتاً قوی و بر تنظیم هیجان در سطح متوسط به بالا بود.
نتیجهگیری: مدل ساختاری با برازش مناسب تأیید شد. افزایش تابآوری و آموزش همدلی عاطفی میتواند از طریق تقویت تنظیم هیجان، به کاهش طلاق عاطفی در خانوادههای نظامی کمک کند.